خدايا ! اين چه بيتوته است كه در دارالخلوت انس ، محمد را با تو بوده و اين چه طعام و شراب است كه با دست خود اين موجود شريف را چشاندى و از همهء عوالم وارهاندى ؟ ! آن سرور را رسد كه فرمايد : لى مَعَ اللّهِ وقْتٌ لايَسَعُهُ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ « 1 » . براى من با خداوند وقت و حالتى است كه در توان هيچ فرشتهء مقربى و هيچ پيامبر مرسلى نمىباشد . آيا اين وقت از اوقات عالم دنيا و آخرت است ؟ يا وقت خلوت‌گاه قاب قوسين و طرح الكونين است ؟ موسى كليم چهل روز ، صوم موسوى گرفت و به ميقات حق نايل شد و خدا فرمود : [ فَتَمَّ مِيقاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ] « 2 » . پس ميعادگاه پروردگارش به چهل شب پايان گرفت . با اين وصف به ميقات محمدى نرسد و با دقت احمدى تناسب پيدا نكند ، به موسى در ميعادگاه خطاب رسيد : [ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ ] « 3 » . پس كفش خود را از پايت بيفكن . و آن را به محبت اهل ، تفسير كردند و به رسول ختمى ، امر به حب على شد ،

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 79 / 243 ، باب 2 ، حديث 1 . ( 2 ) - اعراف ( 7 ) : 142 . ( 3 ) - طه ( 20 ) : 12 .